Perzische santur van hoge kwaliteit NAS-202

• Stemming: G-toonladder
• Afmetingen: 90 × 26,5 × 7 cm
• Nettogewicht: 2,90 kg (bereik 2,80–3,10 kg)
• Snaren: messing en staal
• Hout: walnoot
• 9 KHARAK (9 kammen)

Wordt geleverd met een harde koffer, extra snaren, twee hamertjes en een stemsleutel.

Over de santur

De santur heeft een geschiedenis van ongeveer 3.500 jaar. De naam wordt in verband gebracht met het woord “Psanterin” uit de Thora. Het instrument werd gebruikt door de Hebreeën en, met kleine variaties, in Egypte, Europa en Iran.

In Turkije werd de santur in de negentiende en vroege twintigste eeuw gebruikt, onder andere door Santurî Ethem Bey en Ziya Santur (1862–1952).

Een klassieke santur heeft meestal een klankkast van walnoot of vergelijkbaar hout en 72 tot 160 snaren. De snaren worden aangeslagen met kleine houten hamertjes, zahme genoemd. Omdat het instrument zowel snaren als percussieve aanslag gebruikt, behoort het tot de chordofonen. De vorm vertoont overeenkomsten met de qanun.

De santur werd jarenlang gebruikt in de Ottomaanse muziek en is sinds de oudheid in veel Europese en Aziatische landen bekend. In Turkije bleef het instrument relatief zeldzaam, maar vanaf het begin van de twintigste eeuw ontstond opnieuw belangstelling.

Anders dan bij de qanun zijn beide zijden van de kast trapeziumvormig. De Perzische santur bestaat uit groepen snaren die over een houten trapeziumvormige kast zijn gespannen. Het aantal snaargroepen nam in de loop der tijd toe, waardoor het toonbereik groter werd. De snaren worden door kammen op het bovenblad in groepen verdeeld.

De santur wordt bespeeld door de snaren aan te slaan met kleine hamertjes met rubberen uiteinden.

In de middeleeuwen was de Perzische santur zeer verbreid in Iran. Historici zijn het erover eens dat het instrument vanuit Iran naar landen in het oosten en westen reisde. Met uitzondering van de Chinese yangqin zijn vrijwel alle instrumenten van het santurtype uit de middeleeuwen en latere perioden trapeziumvormig.